dżungla

W uszach wciąż brzmią festiwalowe piosenki, a pogryzione i podrapane nogi wciąż pieką. O festiwalu mam nadzieję, napisze Wam dawno nie udzielający się tutaj Bartaz, a jak nie to ja mu pokażę ;P i sama napiszę. A o podrapanych kończynach wspomnę ja.

A mianowicie piekące bąble, zadrapania (na lewym udzie nawet tygrys mnie dorwał) - to dzisiejszy efekt zabiegu karczowania naszej działkowej dżungli. Rosną tam dwumetrowe pokrzywy, nie wspominając o całej reszcie zielska, która osiąga większe rozmiary - nie chcielibyście doświadczyć na własnej skórze - zapewniam. Nie wiedziałam, że takie kruczki istnieją w przyrodzie, a już na pewno nie sądziłam, że rosną na naszej działce. Siekierka i nożyce jednak poszły w ruch i nasze tysiąc metrów zdaje się być nieco opanowane :) Niebawem urządzimy tam wielkie ognicho, a brzozo-czarownice będą płonąć, znajdzie się i miejsce na palone ziele ;) więc klimat rodem z sabatu czarownic przeplatany świętą inkwizycją murowany. Kto nie wierzy nie będzie zaproszony ;)

Zapach świeżo ścinanych pokrzyw przypomniał mi dawne dzieje, kiedy to z dziadkiem na rowerze jeździłam do lasu, na pokrzywy właśnie. Dziadzio miał bawełniane rękawice i sierp i ścinał te agresywne cuda, naszpikowane przecież witaminami. Później cięliśmy je takim specjalnym przyrządem, ale nie mam pojęcia jak się nazywał i te smaczne zielsko dostawały kury i kaczki. Dziś karczując ten busz przeszło mi przez myśl, że skoro takie dobre te pokrzywy to może coś z nich ugotować. Ale cholery były tak wściekłe, że powaliłam je na ziemię i dałam już spokój, zwłaszcza, że wspomnianych rękawic nie miałam, a walka z nimi na żywca powodowała tylko kolejne bąble.
Sąsiad obok pielący swój ogródek zagadywał do Bartaza, że on to to zielsko wytruł chemią i nam też radzi.. "bo Pan to jeszcze.. ale Pani?". Ha! Szybko zamilkł widząc mnie z nożycami i siekierką :P I już ani słowa z siebie nie wydusił.

Projekt domku już zamówiony i przegłosowałam własny :) Małżonek zaufał mojej intuicji, albo po prostu się poddał, widząc siłę moich argumentów :P Projekt wykonała kobieta i ma ciekawą nazwę Szczęśliwy Los grzechem więc byłoby go nie wybrać. O moje względy walczył Luby, próbując przeforsować bardzo podobny projekt wykonany przez dwóch mężczyzn o nazwie uwaga! Racjonalny. Jeśli ktoś ma ochotę nazwać mnie seksistowską świnią czy innym tego typu określeniem to oświadczam, że znam lepszego kandydata. Fakt autorstwa projektu przyuważyłam na końcu, a na moje entuzjastyczne "od razu widać, że zrobiła to kobieta!" teściu wykrzyknął: "i od razu widać, że wszystko jest spieprzone!". Dzisiaj jednak usłyszałam od niego eleganckie "projekt mi się podoba". No ba!
Wyszłam z założenia, że muszę poczuć klimat domu, nawet tego na rysunku. Jako strażniczka domowego ogniska muszę zadbać, by wszystko było jak trzeba. Kobieca intuicja bywa przereklamowana i totalnie zirracjonalizowana, ale niewątpliwie jest moim narzędziem i nie wstydzę się go używać, co więcej uważam, że to potężna kopalnia wiedzy, nie zawsze uświadamianej. Przy wyborze domku głównie nią się kierowałam i mam nadzieję, nie zawiedzie jak zawsze.
Trochę oszołomiona jestem faktem, że Luby tak szybko się poddał od razu zamówił i zapłacił za projekt. Woooow! Nie wiedziałam, że aż taki mam u Niego autorytet. A może po prostu chodzi o zaufanie? Przekonanie, że skoro ja wiem i jestem pewna, to nie ma się nad czym zastanawiać? Podąża za mną, nawet jeśli idzie w ciemno, bo moja wiedza tajemna to dla Niego przecież zupełna abstrakcja.

Mój kierunek jest Jego kierunkiem.

Bartku czy nie za dużo w Nas mnie?