gdzie moja pralinka!?

Dziś nasza kolejna rocznica.. rocznica bycia razem i zarazem pierwszy miesiąc od kolejnego wydarzenia, które będziemy świętować..

Długo o tym nie pisałam, nie chwaliłam się tu – wiem. Pewnie większość osób już wie, ale znajdą się zapewne i tacy którzy nie wiedzą.

Jak można opisać ten moment? Czy można go w ogóle opisać?

Ja czułam przez moment strach – kiedy dotarło do mnie, że to już zaraz, że nie jestem przygotowana i poczułam skurcz żołądka.

Ale po kolei..

Wyżej wymienione symptomy pojawiły się kiedy skręcaliśmy w ulicę Wrocławską, na której znajdowała się jedna z kawiarenek. Obchodziliśmy nasze 2 lata znajomości i swej bytności razem, a ja wiedziałam, że za bukietem 24 róż (24 miesiące - 2 lata), które to dostałam krótko po napisanym egzaminie, musi się coś kryć. Wiedziałam to już przed otrzymaniem bukietu, i przed tygodniami, kiedy to Bartek uśmiechał się na każdą myśl o naszej rocznicy.

.. Jego tata śmiał się, że wiedziałam już zanim Luby w ogóle wpadł na ten pomysł.

Okrzyknięto mnie czarownicą ..

A dla mnie wydawało się to, takie oczywiste.. i nadal jest. To było banalnie proste – nie potrzeba było żadnych moich psychologiczno-filozoficznych sztuczek. Było tak banalne, że sądziłam, że to pułapka i żart; że on może mnie podpuszcza.. i w konia robi, bo zna moją naturę, do analizowania.

Rzeczywistość okazała się jednak banalna J i Bogu dzięki ..

Nie obeszło się jednak bez niespodzianki i mojej chwilowej niepewności ..

Usiedliśmy w kawiarni.. popijaliśmy kawkę i czekoladę, zajadaliśmy serniczek .. kiedy to stwierdziłam, że czas na rocznicowe prezenty. Wręczyłam Lubemu pudełeczko i oczekiwałam pudełeczka podobnej wielkości :]

Bartaz natomiast wyciągnął pudełko (moich ulubionych) czekoladek Lindt.. myślę sobie.. co u diaska, gdzie to małe puzderko?

No i masz.. zrobił mnie jednak w konia..

Zaraz.. ale dlaczego on ciągle nade mną stoi?

I dlaczego czekoladki nie mają folii świadczącej o tym, że są nietknięte?

Następnie pada fraza..: Otwórz poczęstujemy się.

Zatem otwiązuję wstążeczkę i otwieram.

A tam co? Ktoś mi zwinął jedną czekoladkę!

A zamiast niej pozostawił 7 brylantów .. 5 szafirów .. białe złoto ..

Chyba warte jednej skradzionej czekoladki – która opóźniona, ale dotarła do reszty pralinek.

Strat i obrażeń fizycznych nie doznałam zatem żadnych. Gorzej z tymi psychicznymi..

Pojawiła się bowiem nowa jakość.. I zaczynam się martwić co będzie dalej, ale co to za przyjemne zmartwienie! Planuję, marzę, urządzam każdego dnia nasze mieszkanie, kupuję gadżety, maluję w wyobraźni ściany.. ehhh uwielbiam to..

Tak – teraz to mogę powiedzieć – jesteśmy zaręczeni; nie jesteśmy już chłopakiem i dziewczyną, ale narzeczonym i narzeczoną.. heh.. jak to śmiesznie brzmi.

Tak śmiesznie, że aż poważnie.

A wiecie co podał na uzasadnienie całej tej imprezy?

Żebyś wiedziała, że wrócę..

;) akurat.. zaobrączkował mnie, żeby nikt mu mnie sprzed nosa nie zwinął, kiedy go tu ze mną nie będzie :P