znaleziona chusta

Elegancko wyłączyłam kompa.. rozsiadłam się na kanapie z notatkami i książką i jak się to skończyło?
.. zasnęłam
Swoją drogą to miejsce jest dziwne.. zawsze jak się tam ulokuję.. zasypiam.
Uczyć się więc muszę siedząc na tyłku przy biurku i do tego z włączonym Kubą (komp). No ale teraz mi się odechciało tej nauki .. więc obieram metody Bartaza i stukam do was zamiast zająć się tym, czym powinnam.
A rano byłam taka chętna do działania.. i jakoś się to ulotniło, po spacerze i zakupach z Lubym.. W drodze powrotnej nawet chustę mi się dostało, taką brązową z frędzelkami.. Rzecz znaleziona (nie kradziona!) a Bartaz zadowolony, że taką fajną chustę upolował..leżała sobie na chodniku - zapewne zgubiona, Bartaz ją podniósł i uroczyście mi wręczył, "oooo zobacz jaka fajna, ale Ci się trafiło", a ja niosłam ją na widoku w razie gdyby właścicielka się znalazła i pytałam samą siebie jak ja ją będę mogła nosić, skoro należy do kogoś innego..Kogoś, kto nie oddał mi jej dobrowolnie.. i słusznie.. bo parę kroków dalej biegnąca dziewczyna przyuważyła ją w moich rękach i radośnie z wyrazem ulgi na twarzy ją odebrała ...
ale się śmiałam :) przypomniała mi się nasza wyprawa w góry z chłopakami w ubiegłym roku, kiedy to spacerując po górach chłopcy znaleźli polar.. i to nie byle jaki, bo Jacka Wolfsikn'a, zaczęli po kolei przymierzać i stwierdzili, że na nich za mały.. więc Asikowi się dostanie.. kilka metrów wyżej schodząca Grossmutter z niemiecka dziękowała za znalezioną bluzę, i z wdzięczności zapraszała na obiadek i w ogóle :)
Chyba dwa dni później spotkaliśmy ją na mieście.. krzyknęła coś w rodzaju: "ooo moje wnuki" i zaprosiła nas na lody.. i tak oto pazerni chłopcy i tak nie skorzystaliby ze zbyt małego polaru, ale za to dostali lody..
W sumie to wychodzę z założenia iż osoba, która zgubi daną rzecz jak tylko zorientuje się o jej braku, natychmist zawraca w jej poszukiwaniu.. i dobrze jest aby zguba leżała tam, gdzie spadła.. bo miło jest ją znaleźć leżącą w miejscu upadku.